Tłumaczenie Wyroku ETPCz

 

Poniżej znajduje się tłumaczenie wyroku ETPCz z tego wpisu.

Link do oryginalnej wersji w języku angielskim.

W sprawie Bednarz przeciwko Polsce,
Europejski Trybunał Praw Człowieka (Sekcja Pierwsza), zasiadający w Komitecie w składzie:
Pere Pastor Vilanova, przewodniczący,
Krzysztof Wojtyczek,
Pauliine Koskelo, sędziowie,
i Renata Degener, zastępca sekretarza sekcji,
Obradując na posiedzeniu prywatnym 21 maja 2019 r.,
Wydaje następujący wyrok, który został przyjęty w tym dniu:
PROCEDURA
1. Sprawa pochodzi ze skargi (nr 76505/14) przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej wniesionej do Trybunału na podstawie art. 34 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności („Konwencja”) przez obywatela polskiego, Pan Konrad Tomasz Bednarz („skarżący”) w dniu 28 listopada 2014 r.
2. Skarżący był reprezentowany przez pana K. Bednarza, adwokata praktykującego w Stalowej Woli. Rząd polski („Rząd”) był reprezentowany przez swojego pełnomocnika, panią J. Chrzanowską, a następnie przez pana J. Sobczaka z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
3. Skarżący skarżył się na podstawie Artykułu 3 Konwencji na złe traktowanie podczas jego aresztowania i brak skutecznego śledztwa w tym zakresie.
4. W dniu 17 marca 2016 r. Wniosek został przekazany rządowi.
FAKTY
I. OKOLICZNOŚCI SPRAWY
5. Skarżący urodził się w 1990 r. I mieszka w Stalowej Woli.
A. Zatrzymanie i leczenie skarżącego
6. W nocy 23 czerwca 2013 r. Skarżący pił alkohol z grupą przyjaciół na placu publicznym w Stalowej Woli. Około 23:00 przyjechał policyjny patrol, przypomniał im, przestrzegali ciszy nocnej, sprawdzili dokumenty i kazali im się rozejść. Część grupy, w tym skarżący, przeniosła się w inne miejsce. Następnie, po otrzymaniu wiadomości około 23:50, dwóch policjantów, K.P. i D.Z., znaleźli tych członków grupy i przystąpili do ich zatrzymania. Funkcjonariusze używali pałek w celu umieszczenia skarżącego i jego sześciu przyjaciół w radiowozie.
7. Według skarżącego, został on również uderzony w twarz przez jednego z policjantów podczas zatrzymania.
8. Według rządu zarzut ten nie został potwierdzony w trakcie dochodzenia. Lekarz, który badał skarżącego w Szpitalu Powiatowym w Stalowej Woli, zauważył, że nie miał obrażeń twarzy.
9. Zatrzymane osoby zostały przewiezione do Komendy Powiatowej Policji w Stalowej Woli, gdzie zbadano zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. W odniesieniu do skarżącego  test ujawnił poziom alkoholu 0,76 mg / dm3 w wydychanym powietrzu.
10. Według skarżącego w Komendzie Powiatowej Policji w  Stalowej Woli poprosił on o  pójście do toalety, ale zamiast tego został zabrany do pokoju bez telewizji przemysłowej (CCTV, monitoring). Tam został rzucony na ziemię. Jeden z policjantów kopnął go w lewe kolano. Został następnie pobity przez innego policjanta z pałką. Opuszczając pokój, jeden z policjantów uderzył drzwiami w twarz skarżącego. W rezultacie skarżący zranił nos, złamał ząb i uszkodził aparat ortodontyczny.
11. Zdaniem rządu skarżący został zabrany do oddzielnego pomieszczenia bez monitoringu w celu przeprowadzenia przeszukania ciała. Jednak nadal stawiał opór i był agresywny i wulgarny wobec policjantów. Zarzuty, że został kopnięty w kolano i uderzony drzwiami w twarz, nie zostały potwierdzone w trakcie kolejnego śledztwa.
12. Następnie skarżący został zbadany przez lekarza, który nie znalazł powodów, dla których nie mógł zostać zatrzymany.
13. W dniu 25 czerwca 2013 r. Skarżący został przyjęty przez dentystę, który potwierdził, że miał złamany ząb i uszkodzone aparaty dentystyczne.
14. W nocy z 26 czerwca 2013 r. Skarżący został przyjęty do Szpitala Powiatowego w Stalowej Woli. Został zwolniony tego samego dnia. Lekarz zauważył, że skarżący miał siniaki na lewym udzie i skręcił lewe kolano.

B. Postępowanie karne przeciwko skarżącemu

15. W dniu 24 czerwca 2013 r. Skarżący i dwóch jego przyjaciół, K.W. i J.B. zostali oskarżeni o stawianie oporu i obrażanie funkcjonariuszy policji podczas wykonywania ich obowiązków. W dniu 22 listopada 2013 r. Wniesiono akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Stalowej Woli.
16. W dniu 28 maja 2014 r. Sąd Rejonowy w Stalowej Woli wydał wyrok. Skarżący został skazany za obrazę i użycie przemocy wobec dwóch funkcjonariuszy policji, K.P i D.Z.
17. Wyrok został podtrzymany przez Sąd Okręgowy w Tarnobrzegu w dniu 28 października 2014 r.

C. Dochodzenie w sprawie zarzutów skarżącego dotyczących złego traktowania

18. W dniu 27 czerwca 2013 r. Prokurator Rejonowy w Stalowej Woli odrzucił skargi na dwóch policjantów, którzy aresztowali skarżącego i J.B. z postępowania opisanego w pkt 15-17 powyżej.
19. W dniu 30 lipca 2013 r. Prokurator Rejonowy w Mielcu wszczął dochodzenie w sprawie domniemanego nadużycia władzy przez funkcjonariuszy policji w nocy z 23 na 24 czerwca 2013 r.
20. W trakcie postępowania prokurator wysłuchał zeznań świadków (osób, które były zaangażowane w incydent, funkcjonariuszy policji i personelu medycznego), a także uzyskał opinie biegłych.

21. W dniu 8 października 2013 r. lekarz przygotował sądowy raport medyczny na podstawie dokumentów medycznych w aktach wnioskodawcy. Biegły powołał się na zaświadczenie od dentysty z dnia 25 czerwca 2013 r., Akta medyczne skarżącego ze Szpitala Powiatowego w Stalowej Woli i dwa zaświadczenia lekarskie z dnia 24 czerwca 2013 r. Potwierdził, że skarżący miał siniaki i obrzęk lewego kolana. Chociaż, jego zdaniem, szkoda wystąpiła wcześniej niż twierdził skarżący, nie było dokumentacji medycznej w tym zakresie. Ponadto skarżący miał siniaki na nogach i udach, siniaki i otarcia na nosie, złamany ząb i uszkodzony aparat dentystyczny. Jeśli chodzi o pochodzenie tych obrażeń, biegły potwierdził, że siniaki były typowe dla uderzeń pałkami, podczas gdy uraz kolana mógł wystąpić, gdy skarżący oparł się dostaniu się do radiowozu lub przejściu do innego pokoju.
22. 31 października 2013 r. biegły z zakresu technik wizyjnych z Biura Ekspertyz Sądowych w Lublinie przygotował raport. W raporcie tym potwierdził w szczególności, że materiał z telewizji przemysłowej(monitoringu) wykazał, że skarżący zaczął kuleć po opuszczeniu pokoju bez telewizji przemysłowej. Przed wejściem do pokoju nie było żadnych ujęć, wskazujących że utykał.
23. W dniu 12 listopada 2013 r. prokurator przesłuchał dr M.B., jednego z lekarzy, którzy leczyli skarżącego w Szpitalu Powiatowym w Stalowej Woli w dniu 26 czerwca 2013 r. Lekarz stwierdził, że zdiagnozował skarżącego z przewlekłą niestabilnością kolana. Jego zdaniem niestabilność nie była ostra i mogła wystąpić wcześniej z powodu kontuzji lub choroby. Staw nie był spuchnięty i nie było nagromadzenia płynu.
24. W dniu 12 grudnia 2013 r. Prokurator przesłuchał dr H.L., innego lekarza, który leczył skarżącego w Szpitalu Powiatowym w Stalowej Woli w dniu 26 czerwca 2013 r. Lekarz stwierdził, że skarżący miał kilka siniaków na udach i klatce piersiowej. Nie miał żadnych widocznych obrażeń na twarzy ani rękach. Jego zdaniem skarżący symulował niektóre objawy, ponieważ nie zostały one potwierdzone badaniem lekarskim.
25. W międzyczasie w dniu 21 listopada 2013 r. odbyła się formalna konfrontacja między skarżącym a dwoma policjantami, K.P i D.Z.
26. W dniu 23 grudnia 2013 r. Prokurator Rejonowy w Mielcu umorzył postępowanie dotyczące zarzutów skarżącego o złe traktowanie. Prokurator ustalił, że podczas interwencji policji w nocy z 23 czerwca 2013 r. Skarżący i jego przyjaciele zachowywali się agresywnie, znieważali oficerów i stawiali opór aresztowaniu. Ponieważ skarżący odmówił wsiadania do radiowozu, oficerowie ostrzegli go, że użyją środków przymusu bezpośredniego i ostatecznie uderzyli go pałkami po nogach, udach i przedramionach. Podczas interwencji policja zatrzymała siedem osób, w tym skarżącego. W Komendzie Powiatowej Policji w Stalowej Woli przeszedł test alkomatem, który wykazał poziom alkoholu 0,76 mg / l w jego oddechu. Następnie skarżący został zabrany do innego pokoju w celu przeszukania ciała. Opuścił policjantów, opuszczając celę i nadal zachowywał się wobec nich agresywnie. Ostatecznie czterech zatrzymanych zostało zwolnionych, podczas gdy skarżący K.W. i J.B. zostali zatrzymani pod zarzutem stawienia oporu i obrażaniu funkcjonariuszy policji.
27. Prokurator ustalił również, że w dniu 26 czerwca 2013 r. Skarżący został przyjęty do Szpitala Powiatowego w Stalowej Woli, gdzie skarżył się na siniaki na udzie i skręcenie kolana. Został zwolniony następnego dnia. Lekarz dyżurny zdiagnozował u niego przewlekłą niestabilność kolana, bez obrzęku lub gromadzenia się płynu w stawie.
28. Prokurator odniósł się również do sprawozdania biegłego z dnia 8 października 2013 r. (Zob. Pkt 21 powyżej).
29. Prokurator przyznał, że policjanci użyli siły przeciwko skarżącemu, ponieważ był agresywny podczas zatrzymania, ale nie został pobity przez funkcjonariuszy policji w KPP w Stalowej Woli. Prokurator był zdania, że ​​dowody przedstawione przez przyjaciół skarżącego nie były spójne. Z drugiej strony policjanci jasno i szczegółowo opisali przebieg wydarzeń, a ich wypowiedzi były spójne i logiczne. Doszedł do wniosku, że użycie siły przeciwko skarżącemu było konieczne ze względu na jego agresywne zachowanie.
30. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie prokuratora, twierdząc, że prokuratura nie ustanowiła prawidłowo przebiegu wydarzeń. Twierdził, że zeznania pięciu świadków, którzy potwierdzili, że on i jego przyjaciele nie sprzeciwiali się zatrzymaniu w dniu 23 czerwca 2013 r., zostały zignorowane. Oparł się także na opinii przygotowanej przez biegłego z zakresu technik wizyjnych z Biura Ekspertyz Sądowych w Lublinie, który przeanalizował materiał z telewizji przemysłowej(monitoringu) i zauważył, że jego obrażenia mogły wystąpić w pokoju bez telewizji przemysłowej (podczas gdy był przeszukiwany). Wreszcie stwierdził, że rozbieżności między wersjami przedstawionymi przez funkcjonariuszy i uczestników nie zostały wyjaśnione.
31. W dniu 3 lipca 2014 r. Sąd Rejonowy w Stalowej Woli utrzymał w mocy decyzję prokuratora. Sąd uznał, że oświadczenia przyjaciół skarżącej, którzy byli zaangażowani w incydent, nie były spójne. Chociaż wszyscy zgodzili się, że skarżący został pobity przez funkcjonariuszy policji w samochodzie i w komendzie policji, nie byli w stanie podać spójnej wersji wydarzeń. Ponadto żaden ze świadków nie widział incydentu na komendzie policji. Usłyszeli tylko odgłosy i zauważyli siniaki u skarżącego i  to ,że zaczął kuleć. Z drugiej strony sąd uznał, że dowody przedstawione przez funkcjonariuszy policji były logiczne, spójne i zgodne. W konsekwencji sąd zgodził się z prokuratorem, że agresywne i prowokacyjne zachowanie skarżącego podczas jego zatrzymania uzasadniało użycie siły przez policję. Ponadto nic nie wskazywało na to, że funkcjonariusze policji nadużyli swoich uprawnień lub użyli nieproporcjonalnej siły wobec skarżącego. W zakresie, w jakim skarżący odniósł się do opinii biegłego z zakresu technik wizyjnych z Biura Ekspertyz Sądowych, Sąd zauważył, że nawet jeśli skarżący zaczął kuleć po opuszczeniu pokoju, w którym miało miejsce przeszukanie ciała, możliwość kontuzji kolana wystąpiła wcześniej i że dopiero później zaczął odczuwać ból w tej nodze, nie można było wykluczyć. Również opinia medyczna w tym zakresie nie była jednoznaczna, ponieważ skarżący cierpiał na chroniczną niestabilność kolana, a obrzęk mógł wynikać z oporu, jaki wykazał podczas wsiadania do radiowozu.

II. WŁAŚCIWE PRAWO KRAJOWE I PRAKTYKA
32. Odpowiednia część art. 16 ustawy o policji z 6 kwietnia 1990 r. (Ustawa o Policji) brzmi:

Art. 16. 1. W przypadkach, o których mowa w art. 11 pkt 1–6 i 8–14 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1834 oraz z 2019 r. poz. 15), policjanci mogą użyć środków przymusu bezpośredniego, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1–13 i 17–20 tej ustawy, lub wykorzystać te środki.

2. W przypadkach, o których mowa w art. 45 pkt 1 lit. a–c i e, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a i b oraz w art. 47 ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej, policjanci mogą użyć broni palnej lub ją wykorzystać.

3. Użycie i wykorzystanie środków przymusu bezpośredniego i broni palnej oraz dokumentowanie tego użycia i wykorzystania odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej
PRAWO

I. ZARZUT NARUSZENIA ARTYKUŁU 3 KONWENCJI

33. Skarżący skarżył się na złe traktowanie podczas jego aresztowania i brak skutecznego śledztwa w tym zakresie. Oparł się na art. 3 Konwencji, który brzmi następująco:

„Nikt nie może być poddany torturom ani nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu lub karaniu”.

A. Dopuszczalność

34. Trybunał zauważa, że ​​skarga nie jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu artykułu 35 § 3 (a) Konwencji. Zauważa ponadto, że nie jest niedopuszczalna z jakichkolwiek innych powodów. Należy zatem uznać ją za dopuszczalną.

B. Meritum

1. Oświadczenia stron

(a) Wnioskodawca

35. Skarżący utrzymywał, że w dniach 23-24 czerwca 2013 r. Został pobity przez funkcjonariuszy policji w KPP w Stalowej Woli. W rezultacie doznał siniaków na przedramieniu, udach i łydce oraz obrażeń twarzy (otarcia, złamany ząb i uszkodzony aparat dentystyczny).
36. Skarżący stwierdził ponadto, że w trakcie dochodzenia organy ścigania i sąd krajowy bezwarunkowo zaakceptowały oświadczenia funkcjonariuszy policji. Jego zdaniem śledztwo zostało przeprowadzone jedynie powierzchownie, nie było obiektywne i zostało zakończone decyzją, która nie była oparta na solidnej analizie faktów.
37. W szczególności skarżący wskazał na fakt, że zeznania złożone przez funkcjonariuszy policji zostały sformułowane identycznie. Funkcjonariusze określili dokładne adresy siedmiu zatrzymanych osób, a także ich 11-cyfrowe krajowe numery identyfikacyjne (PESEL). Zeznania te wyglądały tak jak policyjne notatki które były przepisane. W opinii skarżącego zostało to zrobione w celu przedstawienia spójnej, wspólnej wersji wydarzeń. Skarżący stwierdził również, że zasadnicze szczegóły dotyczące jego bicia w samochodzie policyjnym i na komendzie zostały potwierdzone przez wszystkich świadków.

(b) Rząd

38. Rząd twierdził, że użycie siły przez funkcjonariuszy policji w dniach 23-24 czerwca 2013 r. było odpowiednie i proporcjonalne w okolicznościach niniejszej sprawy. Skarżący oparł się uzasadnionym działaniom funkcjonariuszy policji. Dlatego też funkcjonariusze, ostrzegając skarżącego o takiej możliwości, zastosowali wobec niego środki przymusu.
39. W odniesieniu do obrażeń skarżącego Rząd argumentował, że nie były one tak poważne, jak utrzymywał skarżący w postępowaniu krajowym i postępowaniu przed Trybunałem. W szczególności w odniesieniu do kontuzji kolana, odnosząc się do oświadczenia wydanego przez dr M.B. w dniu 12 listopada 2013 r. (zob. pkt 23 powyżej) rząd zauważył, że skarżący cierpiał na chroniczną niestabilność kolana. Ich zdaniem obrażenia mogły wystąpić, gdy stawiał opór funkcjonariuszom, gdy próbowali go zabrać do innego pomieszczenia w celu przeszukania ciała.
40. Rząd utrzymywał, że śledztwo zostało przeprowadzone przez niezależnego i bezstronnego prokuratora, który niezwłocznie podjął wszelkie niezbędne działania związane z dowodami i dokonał rozsądnej oceny okoliczności sprawy. W szczególności wysłuchano wielu świadków, w tym policjantów, przyjaciół skarżącego, którzy byli zamieszani w wydarzenia, oraz lekarzy, którzy przebadali skarżącego. Ponadto prokurator uzyskał raport medyczny i zamówił analizę telewizji przemysłowej przez biegłego z  Biura Ekspertyz Sądowych.
41. Rząd stwierdził, że śledztwo zostało przeprowadzone bez nieuzasadnionej zwłoki. Ich zdaniem decyzja prokuratora o zaprzestaniu dochodzenia nie może być uznana za arbitralną lub stronniczą. Po wysłuchaniu wszystkich świadków w sprawie prokurator zdecydował, że oświadczenia złożone przez przyjaciół skarżącego nie były spójne, podczas gdy zeznania złożone przez funkcjonariuszy policji były spójne i logiczne. Aby wyjaśnić sprzeczne oświadczenia, prokurator zarządził formalną konfrontację między skarżącym a dwoma policjantami.

2. Ocena Trybunału

42. Trybunał zauważa, że ​​skargi skarżącego dotyczą zarówno merytorycznych, jak i proceduralnych aspektów art. 3 Konwencji. Jeśli chodzi o pierwszy aspekt, Trybunał zauważa, że ​​strony nie zgodziły się co do tego, czy niektóre obrażenia skarżącego (w szczególności uraz kolana) zostały spowodowane podczas jego zatrzymania w dniach 23-24 czerwca 2013 r. i czy były one wynikiem użycia proporcjonalnej siły.
43. Trybunał jest wrażliwy na pomocniczy charakter jego zadania i uznaje, że musi być ostrożny w przyjmowaniu roli sądu pierwszej instancji, jeżeli nie jest to nieuniknione ze względu na okoliczności konkretnej sprawy. W związku z tym Trybunał uznaje za stosowne zbadać najpierw, czy skarga skarżącego na złe traktowanie w nocy z 23 na 24 czerwca 2013 r. została odpowiednio zbadana przez władze (patrz na przykład Dzhulay przeciwko Ukrainie, nr 24439/06, § 69, 3 kwietnia 2014 r .; Chinez przeciwko Rumunii, nr 2040/12, § 57, 17 marca 2015 r. Oraz Chatzistavrou przeciwko Grecji, nr 49582/14, § 45, 1 marca 2018 r.). Następnie przejdzie do pytania, czy domniemane złe traktowanie miało miejsce, mając na uwadze odpowiednie ustalenia krajowe.

(a) Zasady ogólne

44. Trybunał powtarza swoje ogólne zasady dotyczące obowiązku państw do prowadzenia skutecznego dochodzenia w sprawie spornych roszczeń dotyczących złego traktowania określonych między innymi w El ‑ Masri przeciwko byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii ([GC] nr. 39630/09, §§ 182‑185, ECHR 2012) i Mocanu i inni przeciwko Rumunii ([GC] nr 10865/09 i 2 inne, §§ 316-326, ECHR 2014 (wyciągi)).
45. Zasady dotyczące zakazu złego traktowania zostały niedawno podsumowane w przypadku Bouyid (zob. Bouyid przeciwko Belgii [GC], nr 23380/09, §§ 81-90, ECHR 2015).

(b) Zastosowanie w niniejszej sprawie

46. ​​W niniejszej sprawie bezsporne było, że w chwili zatrzymania skarżący doznał siniaków na udach i nogach, siniaków i obrzęków lewego kolana, siniaków i otarć nosa, złamanego zęba i uszkodzenia aparatu dentystycznego (patrz paragrafy 21, 35 i 39 powyżej).
47. Trybunał stwierdza, że ​​omawiane obrażenia były wystarczająco poważne i że skarga skarżącego na złe traktowanie była „dyskusyjna” dla celów artykułu 3

(i) Aspekt proceduralny art. 3

48. Trybunał zauważa, że ​​dochodzenie w sprawie domniemanego nadużycia władzy przez funkcjonariuszy policji w przedmiotowej sprawie zostało formalnie wszczęte w dniu 30 lipca 2013 r. (Zob. Paragraf 19 powyżej). Następnie prokurator umorzył sprawę, której ustalenia zostały podtrzymane przez Sąd Rejonowy w Stalowej Woli w dniu 3 lipca 2014 r. Prokurator ustalił, że policjanci użyli siły przeciwko skarżącemu, ale nie pobili go w KPP w Stalowej Woli. Wykorzystanie siły przeciwko skarżącemu było uzasadnione jego agresywnym zachowaniem.
49. Jednakże Trybunał nie jest przekonany, że dochodzenie było wystarczająco dokładne i skuteczne, aby spełnić wyżej wymienione wymogi artykułu 3
50. Uważa za szczególnie niezadowalające to, że organy ścigania bezwarunkowo zaakceptowały zeznania funkcjonariuszy policji, nie zwracając uwagi na fakt, że w oczywisty sposób były zainteresowane wynikiem sprawy i zmniejszeniem swojej odpowiedzialności.
51. W tym względzie Trybunał zauważa, że ​​władze uznały zeznania funkcjonariuszy za spójne i logiczne. Zeznania te były jednak sformułowane identycznie. Ponadto funkcjonariusze zawarli bardzo szczegółowe informacje w swoich zeznaniach, takie jak adresy przyjaciół wnioskodawcy, którzy byli zaangażowani w wydarzenia i ich krajowe numery identyfikacyjne (zob. Pkt 37 i powyżej). Takie zeznaniach, zawierające szczegóły, które zwykle nie występują w zeznaniach naocznych świadków, zostały bezkrytycznie zaakceptowane przez władze. Z drugiej strony, nawet jeśli wszyscy przyjaciele skarżącego, którzy uczestniczyli w wydarzeniach, wyraźnie potwierdzili, że skarżący został pobity przez funkcjonariuszy policji, ich zeznania uznano za niespójne (zob. Paragraf 29 powyżej).
52. Prawdą jest, że władze zorganizowały formalną konfrontację twarzą w twarz między skarżącym a dwoma funkcjonariuszami policji (zob. Pkt 25 powyżej). Nie podjęto jednak żadnych dalszych działań mających na celu rozwiązanie rozbieżności między wersją wydarzeń przedstawioną przez funkcjonariuszy policji a zarzutami skarżącego i jego przyjaciół (patrz mutatis mutandis, Bouyid, cytowany powyżej § 128, ECHR 2015) w celu oceny wiarygodności zeznań każdej ze stron.
53. W świetle powyższego Trybunał uznaje, że dochodzenie było powierzchowne i pozbawione niezbędnego obiektywizmu.
54. W tym kontekście, wobec braku dokładnego i skutecznego dochodzenia w sprawie argumentu skarżącego, że został pobity przez funkcjonariuszy policji, Trybunał stwierdza, że ​​doszło do naruszenia art. 3 Konwencji.

(ii) Aspekt merytoryczny art. 3

55. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia dotyczące braku skutecznego dochodzenia, dowody przed Trybunałem nie pozwalają na stwierdzenie ponad wszelką uzasadnioną wątpliwość, że skarżący został poddany traktowaniu sprzecznemu z art. 3 (zob. Hovhannisyan przeciwko Armenii, nr 18419 / 13, § 60, 19 lipca 2018 r.). Trybunał uważa zatem, że nie ma wystarczających dowodów, aby stwierdzić, że nastąpiło naruszenie art. 3 Konwencji w aspekcie merytorycznym.

II. ZASTOSOWANIE ARTYKUŁU 41 KONWENCJI

56. Artykuł 41 konwencji stanowi:

„Jeżeli Trybunał uzna, że ​​doszło do naruszenia Konwencji lub Protokołów do niej i jeżeli prawo wewnętrzne danej Umawiającej się Strony pozwala na dokonanie tylko częściowego zadośćuczynienia, Trybunał, jeśli to konieczne, zapewni satysfakcję strona poszkodowanej. ”

A. Obrażenia

57. Skarżący domagał się 17 000 euro (EUR) z tytułu szkody niematerialnej.
58. Rząd zakwestionował to roszczenie.
59. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, Trybunał zgadza się, że skarżący doznał szkody niematerialnej, której nie można zrekompensować wyłącznie stwierdzeniem naruszenia. Dokonując oceny na zasadzie słuszności, Trybunał przyznaje skarżącemu 10 000 EUR z tytułu szkody niemajątkowej.

B. Koszty i wydatki

60. Skarżący domagał się również 2175 złotych polskich (PLN) (około 500 euro) za koszty i wydatki poniesione przed Trybunałem. Na poparcie swojego roszczenia przedstawił fakturę od swojego adwokata za tę kwotę.
61. Rząd zakwestionował to roszczenie.

62. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału skarżący jest uprawniony do zwrotu kosztów i wydatków tylko w takim zakresie, w jakim wykazano, że zostały one rzeczywiście i koniecznie poniesione i są rozsądne co do kwoty. W niniejszej sprawie, mając na uwadze posiadane dokumenty i powyższe kryteria, Trybunał uznaje za zasadne przyznanie kwoty 500 EUR na koszty i wydatki poniesione w postępowaniu przed Trybunałem.

C. Odsetki za zwłokę

63. Trybunał uznaje za właściwe, aby odsetki za zwłokę były oparte na krańcowej stopie pożyczkowej Europejskiego Banku Centralnego, do której należy dodać trzy punkty procentowe.

Z TYCH POWODÓW TRYBUNAŁ JEDNOGŁOŚNIE,

1. Uznaje skargę za dopuszczalną;

 

2. Stwierdza, że ​​nastąpiło naruszenie Artykułu 3 Konwencji w aspekcie proceduralnym;

 

3. Stwierdza, że ​​nie doszło do naruszenia Artykułu 3 Konwencji w jego aspekcie merytorycznym;

 

4. Uznaje

(a) że pozwane Państwo ma zapłacić skarżącemu w ciągu trzech miesięcy następujące kwoty, które zostaną przeliczone na walutę pozwanego Państwa według kursu obowiązującego w dniu rozliczenia:

(i) 10 000 EUR (dziesięć tysięcy euro) plus wszelkie podatki, które mogą być naliczone, z tytułu szkody niemajątkowej;

(ii) 500 EUR (pięćset euro) plus wszelkie podatki, które mogą być obciążone wnioskodawcą, z tytułu kosztów i wydatków;

(b) że od wygaśnięcia wyżej wymienionych trzech miesięcy do momentu zapłaty zwykłe odsetki będą płatne od powyższych kwot według stopy równej krańcowej stopie pożyczkowej Europejskiego Banku Centralnego w okresie zwłoki plus trzy punkty procentowe;

 

5. Oddala pozostałą część roszczenia wnioskodawcy o słuszne zadośćuczynienie.

Sporządzono w języku angielskim i notyfikowano na piśmie 13 czerwca 2019 r., Zgodnie z Regułą 77 §§ 2 i 3 Regulaminu Trybunału.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s